Yılbaşına yaklaştığımız günlerde çocuklarımıza hediye seçerken yaratıcılıklarını teşvik edecek, zekâ gelişimlerine destek olacak oyuncakları, belli bir yaştan sonra ise kitapları tercih etmek gerekiyor. Çocuklar taklit yoluyla öğrenirler. Önce en yakınlarını, ebeveynlerini taklit ederler. Zamanla okulda öğretmenleri, ağabey ve ablaları, daha sonra da kendilerine göre seçtikleri idolleri taklit etmeye çalışırlar. Öyleyse bizim sahip olmadığımız bir alışkanlığa çocuklarımızın sahip olmasını beklemek epey bir haksızlık olur. Zaman zaman sohbetler sırasında anne babaların yakındıklarını duyarsınız “Benim çocuk hiç kitap okumuyor. Bir dolu kitap alıyorum ama kapağını açmıyor.” Siz siz olun böyle bir yakınma ile karşılaştığınızda “Siz ne kadar okuyorsunuz? Çocuğunuz sizi hiç okurken görüyor mu?” sorusunu kendilerine sormalarını tavsiye edin.

Çocuklar taklit ederek hayatı deneyimlerler. Onların oyunları hayata kendilerini hazırlama egzersizleridir. Ve çok önemlidir. Bir çocuk oyun oynayarak öğrenir. Onun ne oyunlar oynadığı kişiliğinin, yeteneklerinin gelişimini doğrudan etkiler. Bu oyunlarda etraflarında gördüklerini taklit ederler. Hatta duydukları diyalogları bile birbirlerine tekrarlar, olayları yeniden kendi aralarında canlandırırlar.

Çocuklarımız okul çağına geldiğinde nispeten kontrolümüzden çıkarlar. Artık bir sürü arkadaşları ve öğretmenleri vardır. Onlar da yavaş yavaş yaşamına girmeye başlar. Biz istesek de istemesek de bu süreci engelleyemeyiz. Ama en üzücüsü şiddetten uzak büyütmeye çalıştığınız çocuğunuzun bir müsamerede elinde oyuncak silah, üzerinde asker kıyafeti ile diğer arkadaşlarını hedef alıp vurduğu sahneye tanıklık etmektir. Başınızdan aşağı kaynar sular akar. “Ben bunun için mi yıllarca uğraştım?” diye hayıflanırsınız. Okulda el birliği ile çocuğunuza vermeye çalıştığınız evrensel değerlerin, barış, sevgi, dostluk, kardeşlik gibi değerlerin nasıl savaş, silahlı kahramanlık, şiddet ile yer değiştirdiğini görür, çaresizce çırpınır durursunuz. Keza polis teşkilatının kuruluş yıldönümlerinde de okul gezileri düzenlenir karakollara. Polis ağabeyler ile birlikte oyuncak silahlı, kara gözlüklü, polis kıyafetli çocuklar gördüğünüzde hayal kırıklığınız iyice artar.

Türkiye’de oyunlarla çocuklara öğretilen silahlı kahramanlığın, çocuk aklının “gerçeklik” ile “oyun”u ayrıt edilebilmesinin mümkün olmadığını ve bunun sonuçlarının ne denli ölümcül olabildiğinin farkında olarak, engellenmesi gerekiyor. Bu nedenle şiddet anlatılarını zihinlere ve gündelik hayata yerleştiren zihniyete; çocuklara sunulan “oyun” ve “oyuncak”ların, ebeveynlerin ortalıkta denetimsizce bıraktıkları ateşli silahların ne denli etkili ve tehlikeli olduğuna, dolayısıyla bireysel silahsızlanmanın önemine her fırsatta dikkat çekmek gerekiyor. Klişeleşmiş silahlı, kanlı kahramanlık anlatılarını çocuklara sergileten eğitimcilerce böyle bir sağduyunun benimsenmesi çok önemli. 

Silaha, gündelik yaşamda, “güç” ve “huzur” ile birleştirilebilecek bir temsil yüklenemez. Böyle kurgulanmış bir temsil, ancak bireysel silahlanmayı kutsayan bir zihniyetin ürünü olabilir ki, bu zihniyette “insanın yaşam hakkı” öncelikli değildir. Kolluk güçlerinin görevi insanın can ve mal güvenliğini korumak ve kollamak olduğuna göre, öncelikle bu meslek grubunun bireylerin silahlanmasına karşı durmaları, bireysel silahlanmayı özendirecek her türlü etkinlik ve gösteriden uzak durmaları gerekir. Çünkü bireysel silahlanmanın yaygın olmaması, çoğunlukla silahların karıştığı suçların da sıklıkla meydana gelmesi demek olur...
Çocukların ellerine silah vererek, onları “silahlı” oldukları için “güçlü” olan küçük “yetişkinler” gibi göstermek, çocukluk dünyasına silah yerleştirmek olur. Böylelikle toplumda silahlanmayı özendirmiş olursunuz. Bu silahlanmayı yaygınlaştırma çabası, son zamanlarda öfke denetimsizliği, tahammülsüzlük, ekonomik kriz ve depresyon gibi türlü sebeplerle medyana gelen cinayet ve yaralamaların devam etmesine ve daha da artmasına sebep olur.

Kaynak:Umut Vakfı